Sprawdzamy Plan Działań dla Żywności i Rolnictwa Ekologicznego w Polsce na lata 2014-2020

Zwiększenie konkurencyjności, popytu, podaży, przetwórstwa, poprawa jakości kontroli a także działania stymulujące współpracę pomiędzy podmiotami działającymi na rynku – to najważniejsze założenia Ramowego Plan Działań dla Żywności i Rolnictwa Ekologicznego w Polsce na lata 2014 – 2020. Dokument zawiera także analizę SWOT dla polskiego rolnictwa ekologicznego.

Dokument został przygotowany przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi i opisuje działania jakie powinny być prowadzone zarówno przez tą instytucję jak i jednostki podległe lub nadzorowane w celu osiągnięcia wytyczonych celów.

W ramach planu wyznaczono 7 celów szczegółowych:

I. Zwiększenie konkurencyjności rolnictwa ekologicznego oraz wzrost podaży żywności ekologicznej na rynku;
II. Stymulowanie rozwoju przetwórstwa produktów ekologicznych;
III. Dywersyfikacja oraz wzmocnienie kanałów dystrybucji produktów ekologicznych;
IV. Wzrost wiedzy konsumentów na temat rolnictwa ekologicznego i żywności ekologicznej;
V. Podniesienie poziomu współpracy pomiędzy podmiotami działającymi w sektorze rolnictwa ekologicznego;
VI. Włączenie organów administracji rządowej i samorządowej w rozwój sektora rolnictwa ekologicznego;
VII. Utrzymanie wysokiego poziomu systemu kontroli i certyfikacji produktów ekologicznych.

Podoba Ci się to, o czym piszemy?     

 

Analiza SWOT dla polskiego rolnictwa ekologicznego

W Plan Działań dla Żywności i Rolnictwa Ekologicznego w Polsce na lata 2014 – 2020 zawarto także analizę SWOT analizującą sytuację w naszym kraju pod kątem mocnych i słabych stron a także szans i zagrożeń.  Jej najważniejsze punkty to:

Mocne strony

1) Relatywnie niskie wykorzystywanie środków do produkcji np. środków ochrony roślin lub
nawozów sztucznych.
2) Bardzo duży i potencjalnie bardzo chłonny rynek wewnętrzny.
3) Dogodne położenie geograficzne w sąsiedztwie krajów o wysokim popycie i wydatkach na produkty ekologiczne.
4) Duża wiedza producentów rolnych odnośnie do zasad stosowania tradycyjnego płodozmianu i innych naturalnych metod utrzymywania lub podwyższania biologicznej aktywności gleby. Stosowanie tradycyjnych, zrównoważonych technik produkcji rolnej przyjaznych środowisku.
5) Rosnąca świadomość ekologiczna wśród rolników powiązana z dużymi zasobami siły roboczej/pracy na obszarach wiejskich.
6) Funkcjonujące doradztwo rolnicze o ukształtowanej strukturze i potencjale dalszego rozwoju oraz Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie oddział w Radomiu jako wyspecjalizowana jednostka odpowiedzialna za doradztwo w zakresie rolnictwa ekologicznego.
7) Ukształtowana grupa instytutów naukowych i ośrodków akademickich mogących przekazywać wiedzę i dostarczać nowych rozwiązań w ramach finansowanych badań
w zakresie rolnictwa ekologicznego.
8) Wysoki poziom wiedzy i umiejętności inspektorów rolnictwa ekologicznego.
9) Wprowadzone rozwiązania dotyczące identyfikacji i transferu najlepszych rozwiązań w rolnictwie ekologicznym: konkurs na najlepsze gospodarstwo ekologiczne, centrum praktycznego szkolenia oraz sieć gospodarstw demonstracyjnych.
10)Duża liczba gospodarstw ekologicznych i ich struktura sprzyjająca produkcji zwierzęcej. 11)Struktura gospodarstw sprzyjająca ochronie bioróżnorodności oraz duże zróżnicowanie warunków przyrodniczych i klimatycznych wpływające na zachowanie różnorodności biologicznej na obszarach wiejskich a także unikalna i dobrze zachowana różnorodność
biologiczna terenów rolniczych.
12)Działania i dążenie do uzyskania statusu „kraju wolnego od GMO”.
13)Rada Rolnictwa Ekologicznego wspierająca Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakresie
opiniowania i konsultowania propozycji rozwiązań systemowych w rolnictwie ekologicznym.

Słabe strony

1) Słabo rozwinięty rynek produktów ekologicznych przekładający się na małą dostępność produktów oraz ich wysoką cenę. Trudności dla szybkiego rozwoju rynku konsumenta produktów ekologicznych ze względu na wyraźne zróżnicowanie Polski na regiony bogatsze i zdecydowanie biedniejsze i dużą koncentrację popytu w obrębie aglomeracji miejskich.
2) Relatywnie niska wiedza konsumentów odnośnie do zasad i korzyści środowiskowych
i społecznych produkcji ekologicznej.
3) Niski poziom reprezentatywności sektora przez organizacje skupiające producentów,
rolników oraz dystrybutorów. Niewystarczający w skali kraju poziom zorganizowania rolników i małe zainteresowanie współpracą. Duże rozdrobnienie gospodarstw rolnych oraz
mała skłonność rolników do współpracy i zrzeszania się.
4) Rozdrobniona podaż surowców rolnych i niewystarczające dostosowanie podaży do
5) Słabo rozwijające się przetwórstwo produktów ekologicznych i w efekcie niski udział produktów z tej kategorii na rynku krajowym oraz ograniczone możliwości eksportu wysoko przetworzonych produktów ekologicznych.
6) Słabo rozwinięte kanały dystrybucji produktów ekologicznych. Trudności ze
sprzedażą produktów z gospodarstw (ze względu na słabo rozwinięte, inne niż klasyczne, kanały zbytu). Brak trwałych łańcuchów produkcji produktów ekologicznych (rolnik- przetwórcadystrybucja- konsument).
7) Brak wykształconych efektywnych mechanizmów współpracy i transferu wiedzy
pomiędzy sektorem naukowym, doradztwem i rolnictwem oraz niska świadomość
producentów ekologicznych o dostępnych opracowaniach i wynikach badań w zakresie
produkcji ekologicznej.
8) Niska podaż środków do produkcji, które mogą być wykorzystane w rolnictwie
ekologicznym.
9) Niska dostępność informacji o specjalistycznych rozwiązaniach dotyczących ekologicznych zasad produkcji i przetwórstwa.
10) Relatywnie wysoki udział odstępstw od zasad produkcji ekologicznej w zakresie produkcji
zwierzęcej.
11) Niska dostępność informacji o producentach ekologicznych.

Szanse

1) Stały wzrost siły nabywczej konsumentów w Polsce.
2) Podnoszenie się świadomości ekologicznej społeczeństwa i w efekcie wzrost zainteresowania produktami ekologicznymi  i popytu na te produkty zarówno w Polsce jak
też zagranicą.
3) Duży potencjał dla dalszego rozwoju sektora rolnictwa ekologicznego.
4) Podnoszenie się świadomości ekologicznej mieszkańców obszarów wiejskich i w efekcie rozwój rolnictwa przyjaznego środowisku, w tym rolnictwa ekologicznego.
5) Rolnictwo ekologiczne szansą dla obszarów, w których znajdują się nadwyżki siły roboczej i gospodarstw opartych o własne zasoby pracy.
6) Poprawienie systemu powiązań, współpracy i transferu wiedzy na linii nauka – praktyka.
7) Poprawienie jakości komunikowania się pomiędzy podmiotami na rynku.
8) Konsolidacja branży i podejmowanie wspólnych działań.
9) Wzrastające zaangażowanie władz samorządowych w rozwój rolnictwa ekologicznego.
10) Rozwój i propagowanie dobrych praktyk za pośrednictwem konkursów oraz gospodarstw demonstracyjnych.
11) Możliwość otrzymania specjalnego wsparcia finansowego przeznaczonego na rolnictwo ekologiczne.

Zagrożenia

1) Możliwy słaby i powolny rozwój rynku produktów ekologicznych.
2) Rosnąca konkurencja ze strony żywności importowanej.
3) Uzależnienie od pomocy i ryzyko braku trwałości ekonomicznej gospodarstw.
4) Potencjalne zanieczyszczenie środowiska środkami niedopuszczonymi w produkcji ekologicznej negatywnie wpływające na możliwość prowadzenia takiej produkcji lub zwiększające ryzyko jej prowadzenia.
5) System rolnictwa ekologicznego jest oparty na zaufaniu konsumentów do systemu kontroli certyfikacji. Błędy pojedynczych podmiotów w sektorze lub w systemie kontroli i certyfikacji mogą rzutować na postrzeganie całego sektora lub systemu.

Cały dokument można pobrać na stronie Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi

 

Brak postów do wyświetlenia